Nieuws

Nieuws

Mededeling weekend 12-13 – 19-20 November Wereldjongerendagen

In 1984 werden de Wereldjongerendagen in het leven geroepen door paus Johannes Paulus II om een hart onder de riem te steken van de jonge gelovigen. De Wereldjongerendagen brengen vooral jongeren tussen de 16 en 35 bijeen om na te denken over de rol van God in het hedendaagse leven. De wereldjongerendagen worden altijd om de drie jaar georganiseerd, volgend jaar in Lissabon. Het pastoraal team wil graag alle jongeren uit de Parochie Emmanuel uitnodigen op vrijdag 25 november voor een informatieavond in Dedemsvaart om samen volgend jaar naar Lissabon te gaan.

Meer informatie leest u in de parochiebladen, website en affiche achter in de kerk.

==========================================================

Mini retraite – Op verhaal komen
Soms vraagt het leven veel van je.
Wanneer je geconfronteerd wordt met ziekte,
overlijden, rouw, spanningen. Of bijvoorbeeld
zorgen rondom (een van je) kinderen, je ouders,
je partner of je werk. Spanningen en situaties
die niet zomaar zijn opgelost en veel van je
vragen. Je bent gewoon nodig.
Dat ga je merken; je hoofd zit vol, je voelt je
moe en je staat continu ‘aan’. Je komt in stand
‘overleven’. Een nacht bijslapen is niet meer
genoeg om echt tot rust te komen.
Je hebt behoefte aan rust en nieuwe energie.
Aan oplaadmomenten om dit vol te kunnen
houden. Om op verhaal te komen.
Als je dit kent, dan ben je van harte welkom
met jouw verhaal. Een aantal keren per jaar
organiseren wij middagen waarin jij op verhaal
kunt komen.
Een middag waarin je weer bij jezelf komt, stil
kunt staan en weer nieuwe ruimte en energie
vind.
Datum: 18 november van 14.15 uur – 17.15 uur
(inloop v.a. 14.00 uur)
Locatie: Buitenplaats Vechterweerd,
Koepelallee 13, 7722KT Dalfsen
Kosten: € 55,00 (incl koffie, thee, sap, gebak)
WIE ZIJN WIJ
Wij zijn Jennie Kanis (www.komuitdeknoop.nl) en Rogier Dijkstra (www.praktijkreflaction.nl).
Wij hebben beide een therapiepraktijk waarin we werken met mensen die op een of andere manier
ergens tegenaan lopen in het leven. Meer informatie vind je op onze websites

======================================================

Uitnodiging uitreiking Ariëns Prijs voor Diaconie op 22 oktober 2022

Geachte lezer,

Het Aartsbisdom Utrecht en het Ariëns-Comité organiseren dit jaar voor de zevende keer de uitreiking van de Ariëns Prijs voor Diaconie. Deze vindt plaats op zaterdag 22 oktober in het Titus Brandsma Huis te Deventer (Colmschate). Vanaf 10.00 uur staan koffie en thee klaar, waarna het programma om 10.30 uur start. De dag eindigt rond 15.00 uur. U bent van harte uitgenodigd om bij deze diaconale dag aanwezig te zijn. Ook kunt u mensen uit uw parochie, Parochiële Caritas Instelling of diaconale werkgroepen uitnodigen om mee te komen. Op www.aartsbisdom.nl/AriensPrijs2022 vindt u het programma van de prijsuitreiking op 22 oktober. Dit is tevens bijgevoegd in de eerste bijlage. In verband met de catering willen we u vragen zich uiterlijk 17 oktober a.s. aan te melden via ariensprijs2022@aartsbisdom.nl.

We hopen dat u deze uitnodiging ook via uw eigen kanalen (bijvoorbeeld e-mail, digitale nieuwsbrief en website) aan mensen wilt doorgeven.

Ten behoeve daarvan voegen we een kleine advertentie bij (zie bijlage 2 en 3: JPG en PDF-formaat).

NB Zoals eerder bekend gemaakt, zijn voor de Ariëns Prijs voor Diaconie 2022 in totaal 25 initiatieven genomineerd. De jury van de Ariëns Prijs 2022 heeft alle initiatieven bezocht en zo is van elke diaconale activiteit een verhaal ontstaan. De 25 verhalen zijn met een theologisch commentaar en met informatie over de naamgever van de diaconale prijs Alphons Ariëns gebundeld in het boekje ‘Er gebeurt meer dan je doet’. Exemplaren van dit boekje zijn in september breed verspreid in het Aartsbisdom Utrecht en zullen ook uitgedeeld worden tijdens de prijsuitreiking. Indien u meerdere exemplaren wenst dan kunnen we u deze toesturen, zolang de voorraad strekt. U kunt deze aanvragen bij de Dienst Communicatie, e-mail: redactie@aartsbisdom.nl. Het boekje kan trouwens ook worden gedownload vanaf www.aartsbisdom.nl/AriensPrijs2022.

Adres Titus Brandsma Huis:

Titus Brandsmaplein 2

7423 EM Deventer

Bereikbaarheid:

Het Titus Brandsma Huis ligt direct naast station Deventer-Colmschate.

Per auto: navigeer op ‘Doornenburg 384, Deventer’, u wordt dan tot aan (de achterzijde van) het gebouw geleid. In de woonwijk rond het Titus Brandsma Huis is gelegenheid tot gratis parkeren; dit kan ook aan de overzijde van het spoor op het terrein van sporthal De Scheg aan het Piet van Donkplein.

Graag tot ziens op 22 oktober!

Met vriendelijke groet,

Hub Crijns

Vicevoorzitter Ariëns Comité

Voorzitter van de jury Ariëns Prijs 2022

=====================================================================

   Sport for all

Sport voor iedereen

Soms krijg je een ‘geschenk uit de hemel’. Dit overkwam mij begin juni. Volkomen onverwachts ontving ik vanuit het Vaticaan een uitnodiging voor een congres “Sport for all”. Volgens de uitnodigingsbrief zou ik in Nederland verantwoordelijk zijn voor de ‘sports ministry’ (pastorale zorg op het gebied van sport). Dat is misschien een beetje veel eer. Maar er zit wel een kern van waarheid in: naast mijn werk pastorale werk in onze Emmanuelparochie ben ik ook actief als geestelijk adviseur van de Nederlandse Katholieke Sportbond Voetbal (NKS Voetbal, zie www.nksvoetbal.nl ). Deze sportieve klok had men kennelijk ook in het Vaticaan horen luiden, dus dit bracht mij naar dit pastoraal congres over geloof en sport.

De voorbereiding van deze reis was op zich al een avontuur. Het reisbureau, dat ik belde, gaf aan, dat het geen individuele boekingen meer verzorgt. Dus dit mocht ik zelf uitzoeken. Dit had ik nog nooit eerder gedaan. Maar toch: de boeking bij Ryan Air lukte; en via de organisatie van het congres in Rome kwam ik ook aan een hotelletje in een buitenwijk van die stad voor een schappelijke prijs. Waar ik nog wel tegenop zag, was het openbaar vervoer in Rome: in een drukke en grote stad in mijn eentje mijn weg vinden. Wat echter hielp, was informatie van een parochiane, die kort tevoren in Rome geweest was. Ze vertelde dat op het vliegveld in Rome alles heel overzichtelijk was, en ook dat een taxi in Rome zelf relatief voordelig was. Deze inlichtingen stelden me gerust.

De reis naar Rome zelf op woensdag 28 september jl. verliep voorspoedig. Ik vloog vanaf Eindhoven; dit vliegveld is iets overzichtelijker dan Schiphol. Hoewel ik thuis vooraf met een duimstok de maten van mijn koffer had opgemeten, bleek deze net iets te groot te zijn voor de handbagage. Maar geen nood: tegen bijbetaling kon ik mijn koffer als ruimbagage inchecken en ging die alsnog mee. Gelukkig had ik genoeg tijd voor de lange wachtrij voor de veiligheidscontrole, zodat ik op tijd het vliegtuig in kon. Eenmaal in Rome aangekomen, ben ik vanaf het vliegveld Fiumicino met de trein naar station Termini, gelegen in het stadscentrum van Rome, gegaan, en vandaar met een taxi naar mijn hotel. Dit verliep allemaal soepel, dus: eerste deel van mijn missie geslaagd!

Ook de volgende ochtend had ik geluk: op de bushalte, vlak bij mijn hotel, trof ik een priester, die werkt in het Vaticaan. Met hem kon ik zo in de bus stappen, en zo kwam ik op tijd voor de poort van het Vaticaan, bij de Zwitserse garde, die daar de wacht houdt. Mijn naam stond op de lijst van congresdeelnemers, ik werd verwacht, dus zodoende kon ik naar binnen, naar de “Paulus VI congreszaal”, waar onze bijeenkomst zou plaatsvinden.

Samen met 180 andere deelnemers, afkomstig uit 40 landen, heb ik daar gedurende twee dagen (donderdag 29 en vrijdag 30 september) mogen luisteren naar tal van boeiende sprekers. De speeches, die me het meeste zijn bijgebleven, zijn die van Thomas Bach, president van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) en Mgr. Emmanuel Gobilliard, hulpbisschop van Lyon en namens de Franse bisschoppenconferentie, gedelegeerde voor de pastorale zorg voor de Olympische Spelen in Parijs in 2024. Van Thomas Bach leerde ik, dat sport geen religie is, maar dat we als kerk en sport wel gedeelde waarden hebben, waar we ons samen voor kunnen inzetten. Mgr. Gobilliard (een vlot spreker, hij kan het mooi brengen, met gevoel voor humor) vertelde ons onder meer, dat ook Jezus een ‘sportman’ is, want Hij wandelt over het water … En zo had deze spreker ook nog andere grappige metaforen, meest ontleend aan het voetbalspel.

Naast deze inspirerende speeches (peptalk), was er in de pauzes volop gelegenheid tot netwerken. Zo had ik interessante gesprekken met vertegenwoordigers onder meer uit Duitsland, België, Brazilië, Senegal en Australië. We waren het erover eens, dat ook vanuit gelovig oogpunt sport tal van mogelijkheden biedt om recht te doen aan de waardigheid van mensen, voor wie deelname aan sport niet vanzelfsprekend is. U mag hierbij denken aan sport voor mensen, die moeten leven met een fysieke of mentale beperking; maar ook aan sport voor gedetineerden in gevangenissen; en sport voor vluchtelingen en asielzoekers. Juist voor hen kan – bijvoorbeeld – een potje voetbal (samen met of tegen een team van spelers uit de plaats waar zij verblijven) een manier zijn om zich welkom te mogen voelen en voor even de ellende in hun eigen land te kunnen vergeten. Bij dit laatste aspect hebben we tijdens dit congres ook stil gestaan: de verschrikkelijke situatie van hen, die het slachtoffer zijn oorlog en zinloos geweld, zoals nu in Oekraïne.

Hoogtepunt was ook de komst van onze paus Franciscus, vrijdagmiddag 30 september. Zoals bekend heeft hij moeite met lopen; maar toch bewoog hij zich – met wandelstok – kras en vastbesloten naar zijn zetel. Hij hield een korte toespraak. En hierna had hij tijd voor alle deelnemers! We mochten hem allemaal kort persoonlijk groeten, 180 personen in getal! Petje af voor deze ‘sportieve’ prestatie van onze paus. Geweldig!

Na nog een lekkere pizza in een Romeins restaurant vlak bij mijn hotel op vrijdagavond, ben ik zaterdag 1 oktober goed gemutst vanuit Rome teruggekeerd naar ons land. Ook een storing in het bagagesysteem op vliegveld Eindhoven, waardoor we na landing, anderhalf uur in het vliegtuig moesten wachten, mag de pret niet drukken. In mijn rugzak zit genoeg inspiratie, om de komende tijd, ook op het gebied van geloof en sport, mee aan de gang te gaan.

Dankbaar kijk ik terug op dit mooie congres, de prachtige culturele avond, die ons werd aangeboden (rondleiding met uitleg in de Sixtijnse kapel en aansluitend een goed verzorgd diner), alle ‘reddende engelen’, die me in Rome, op de beide vliegvelden en ook tijdens de voorbereiding, door deze reis hebben heen geloodst, en op allen, die tekenden voor de organisatie van dit pastorale congres.

Het ‘geschenk uit de hemel’, dat ik door de uitnodiging voor dit congres heb mogen ontvangen, hoop ik in de loop van de komende tijd in ons land, samen met anderen, te mogen gaan uitpakken, onder het motto: “Sport for all”.

Met pastorale en sportieve groet,

                               Pastoor André Monninkhof

Meer info over dit congres: www.laityfamilylife.va/content/laityfamilylife.en.html

========================================================================

Priester: gelijkvormig aan Christus

Nu ik dit schrijf, vieren wij vandaag, 23 september, de gedachtenis van de heilige Padre Pio. In de winkeltjes in Lourdes, waar we kort geleden met een grote groep pelgrims uit onze Emmanuelparochie op bedevaart waren, zijn veel beeldjes van hem te vinden. Volgens mij is hij in Lourdes – na Maria en Bernadette – de populairste heilige. Waarom hij zo populair is ? Ik heb de indruk, dat dit te maken heeft met het feit, dat hij tijdens zijn leven zo dicht bij de mensen stond: als pater Capucijn gekleed in een eenvoudige bruine monnikspij, geeft hij geestelijke leiding aan de gelovigen, verzoent hij de boetelingen en treedt hij de zieken en armen met voorzienigheid en zorg tegemoet. Zo dient hij Gods volk in gebed en nederigheid. Nadat hij volledig gelijkvormig is geworden met de gekruisigde Christus (hij draagt de stigmata), voltooit hij op 23 september 1968 zijn aardse pelgrimstocht.

Zelf heb ik vandaag (23 september) eerst de H. Mis gevierd. Samen met de gelovigen van de Brigitta geloofsgemeenschap hier in Ommen stonden we stil bij de vraag: wat betekent Christus voor ons, juist in deze roerige tijd, en denkend aan het leven van de heilige van vandaag, padre Pio. Heel mooi vind ik in het evangelie van deze dag de ‘geloofsbelijdenis’ van Petrus: “Gij zijt de Christus, de gezalfde Gods”. Jezus is inderdaad de Christus, de gezalfde Gods. In Zijn Geest mocht ik reeds bij mijn doopsel en vormsel de zalving ontvangen; maar ook bij mijn priesterwijding op 11 oktober 1997 viel mij dit ten deel.

Sinds dat moment mag ik voorgaan in de Eucharistie. Voor mij is dit nog steeds hoogtepunt en bron. Waarom ? Omdat we in de Eucharistie Jezus Zelf mogen ontmoeten. Door het gebed (consecratiewoorden) die ik in Zijn Naam mag uitspreken over de gaven van brood en wijn, worden deze tot Lichaam en Bloed van Christus. Het is dan ook in deze heilige gaven, dat Hij  Zelf tot ons komt. Mooier kun je het toch niet hebben ?

De viering van de Eucharistie, waarmee ik deze dag begonnen ben, geeft mij ook de kracht en het doorzettingsvermogen, om vervolgens enige ‘karweitjes’ aan te kunnen, die nu eenmaal moeten gebeuren. Gedurende de uren die volgen, zorg ik ervoor, dat ik mijn takenlijstje afwerk: mails en apps beantwoorden, telefoontjes beantwoorden, brieven schrijven, kaarten sturen en wat al dies meer zij. Ook boodschappen halen, koken, warm eten de afwas doen, horen tot mijn dagelijkse ‘routine’.

Als mijn hoofd dan eindelijk leeg is, kan ik mij concentreren op één van de ‘kerntaken’, die ik mij voor deze dag heb voorgenomen. Dit is nadenken over wat het priesterschap nu voor mij de moeite waard maakt, en hierover dit artikel schrijven.

Mijn gedachten gaan al snel terug naar gisterenavond: met haar kinderen en hun partners zijn wij samen rond een parochiaan, die stervende is. Nadat ik haar de handen heb opgelegd, haar kinderen en hun partners haar een ‘laatste groet’ hebben gebracht (kus op het voorhoofd), en ik haar vervolgens gezalfd heb met de heilige olie, blaast zij, waar wij allen bij zijn, haar laatste levensadem uit. Een bijzondere, maar ook heftige ervaring: voor haar kinderen en hun partners, maar ook voor mijzelf. Toch zijn we dankbaar, dat haar lijden nu voorbij is, en dat zij in vrede haar leven heeft mogen teruggeven aan de goede God.

Ook denk ik terug aan een bruidspaar. Gisterenmiddag  trouwden zij in de Gereformeerde Kerk; maar omdat de bruidegom rooms-katholiek is, mag ik hier namens onze kerk bij aanwezig zijn. Aan bruid en bruidegom kan ik merken, dat dit plechtige moment veel met hen doet. Sinds hun eerste kennismaking hebben zij maar liefst acht jaar naar dit grote ogenblik toegeleefd. Nu het dan eindelijk zover mag zijn, beleven zij dit hoogtepunt heel intens. Bij de handoplegging tijdens de huwelijkszegen valt me op, hoezeer de genade, die hen ten deel valt, hen in dankbaar gebed doet verzinken. Zelf word ik er stil van …

Verder mocht ik eergisteren voorgaan in een uitvaart. Met andere familieleden, vrienden en bekenden, nemen kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen afscheid van hun geliefde moeder, schoonmoeder en oma. Haar leven lang heeft zij hard gewerkt om haar gezin het beste te geven. Ze is geen vrouw van veel woorden. Maar de ‘diepgang’ van haar leven ligt ‘besloten’ in wie zij is en wat zij allemaal doet: voor haar kinderen, kleinkinderen en ook voor anderen. In wat dit oproept bij haar naasten, mag ik als voorganger in de uitvaart, delen. Een heel bijzondere ervaring, om zo te mogen delen in wat er omgaat in geliefde mensen, en wat dit doet met hen, die heel dicht bij haar staan.

Naast deze persoonlijke ontmoetingen zit ik ook om – samen met de andere bestuursleden van onze Emmanuelparochie – aan de bestuurstafel. Als pastoor van de parochie ben ik voorzitter van het parochiebestuur. Samen praten we onder meer over het verzoek van onze Aartsbisschop, om vóór 1 november een sluitende begroting aan te leveren voor het nieuwe jaar 2023. Gezien de hoge energieprijzen en andere kostenstijgingen, zal dit nog een hele toer worden. Maar ook dit soort lastige vragen gaan we als parochiebestuur niet uit de weg. Ook in deze bestuurlijke kwesties mag ik als priester delen …

Dit artikel rond ik af, in het vooruitzicht, dat ik volgende week naar het Vaticaan mag reizen om Nederland te vertegenwoordigen bij een pastoraal congres over geloof en sport. Een wel heel speciale uitnodiging, die mij een paar weken geleden volkomen onverwachts bereikte. Maar ik ben er wel blij mee. In mijn vrije tijd (jeugdvoetbalscheidsrechter) ben ik sportman in hart en nieren. Met onze paus Franciscus deel ik de opvatting, dat sport mensen kan samenbrengen en ons ook kan bemoedigen om het beste van onszelf te blijven geven.

Dit brengt me weer terug bij de ‘heilige van de dag’, Padre Pio. Zijn leven maakt mij duidelijk, dat ik als priester mag delen in vreugde en verdriet, lijden en sterven van mensen die aan mijn pastorale zorg zijn toevertrouwd. Hiertoe mag ik mijn leven geven, en hierdoor mag ik groeien in gelijkvormigheid aan Christus. Uiteraard ben ik ook maar een mens, met mijn fouten en tekortkomingen. Toch hoop en bid ik, dat – zoals op de kelk staat, die ik bij mijn priesterwijding van mijn oma kreeg – God met ons zal blijven en mij zal blijven vergezellen op mijn verdere weg als priester en als mens.

Padre Pio – zijn beeltenis prijkt levensgroot in onze Sint Vituskerk in Dedemsvaart – mag hierbij een oogje in het zeil houden!

                                       Pastoor André

========================================================================

Uitnodiging

Per 1 oktober 2022 is pastor Ria Doornbusch

door kardinaal Eijk benoemd

totpastoraal werkster van de Emmanuelparochie.

Op vrijdag 28 oktober 2022 om 19.00 uur

wordt zij tijdens een feestelijke viering in de

Onze Lieve Vrouw van Fatima-kerk,

Geert Migchelsweg 4 te De Belte,

gepresenteerd door vicaris R.G.W. Cornelissen.


Na afloop van de viering is er in het parochiecentrum

gelegenheid voor ontmoeting en kennismaking

met pastor Ria Doornbusch.

Wij nodigen u van harte uit hierbij aanwezig te zijn.

Het bestuur en pastoresteam van de Emmanuelparochie

door kardinaal Eijk benoemd

totpastoraal werkster van de Emmanuelparochie.

Op vrijdag 28 oktober 2022 om 19.00 uur

wordt zij tijdens een feestelijke viering in de

Onze Lieve Vrouw van Fatima-kerk,

Geert Migchelsweg 4 te De Belte,

gepresenteerd door vicaris R.G.W. Cornelissen.


Na afloop van de viering is er in het parochiecentrum

gelegenheid voor ontmoeting en kennismaking

met pastor Ria Doornbusch.

Wij nodigen u van harte uit hierbij aanwezig te zijn.

Het bestuur en pastoresteam van de Emmanuelparochie

——————————————————————-

Vilsteren mocht zes jubilarissen huldigen.

Op het eind van een feestelijke viering in de Willibrorduskerk in Vilsteren kwam het  hoogtepunt van deze zondag.

Ze mochten maar liefst 6 koorleden in het zonnetje zetten.

Want naast het feest van Christus Koning vierden ze ook de gedenkdag van de H. Cecilia. De patrones van de muziek en de zang.

De eer was aan de locatieraad om deze mensen toe te spreken en te huldigen.

Wat geweldig, begon de voorzitter haar betoog dat we, nadat we al bijna twee jaar een toontje lager moesten zingen nu weer iets hebben te vieren.

Maar liefst 6 jubilarissen staan hier voor u, vijf mannen en één vrouw.  Samen staan ze voor 245 jaar zang.

Uren repeteren en dan zondags zingen in de vieringen. Latijn, Nederlands en met name Quod-libet heeft vaak ook uitstapjes naar de engelse, de duitse of zelfs de franse taal die ze mogen laten horen in concerten.

Als eerste viel de beurt aan Margret Boxebeld , alweer 25 jaar zingt zij het hoogste lied bij Quod-libet. We spreken van het hoogste lied, maar zij zingt graag een toontje lager, met haar prachtige alt-stem is zij een vaste waarde in het koor. In je dagelijks leven werkzaam je in de ouderenzorg en moet vanwege deze werkzaamheden af en toe verstek laten gaan. Maar daar is binnen het koor alle begrip voor. We hopen dat ze nog menig jaar haar stem zal laten horen.

Hierna mochten we Herman Niens in het middelpunt zetten. Maar liefst 40 jaar mag hij zich laten horen als bas. Hij is een vaste waarde en slaat bijna nooit een repetitie over. Ook voor hem zijn dit lastige tijden. Inmiddels de 80 gepasseerd word je toch voorzichtig. Ook het zingen bij de Stuwzangers geeft hem heel veel plezier en ook daar is het momenteel net een knipperlicht. Dan weer groen licht, en kunnen ze weer en dan staat alles weer op rood. We hopen dat we nog een hele tijd van de diepe bas-stem van Herman mogen genieten.

Hierna was het de beurt aan Bennie Bosch.  Ook alweer 40 jaar bij het Herenkoor. Ook  Bennie mag zich bij de bassen laten gelden, of hoort misschien een beetje in het midden. Een plek die hem goed bevalt. Bennie is breed inzetbaar, we mogen ook  een beroep op hem doen om te assisteren bij uitvaarten. Maar omdat ook het clubje bij het herenkoor kleiner wordt is hij ook daar zeer welkom.

De volgende jubilaris is Jan Koggel, helaas kan Jan om gezondheidsredenen niet meer actief deel nemen aan de repetities en de vieringen. Maar is nog steeds lid en blijft heel betrokken bij de Vilsterse gemeenschap. Jan heeft de afgelopen jaren nogal eens pech gehad, dan weer zijn stem die het opgaf, dan kreeg hij weer een andere tegenslag. Ik weten dat het zingen, het voordragen, het liefste is wat hij doet.

Gelukkig kan hij in Ommen al weer voorzichtig van zich laten horen.

Dan is de beurt aan Johan Kampman, reeds 50 jaar komt hij wekelijks naar Vilsteren en ook zijn plek is  boven op het koor. Maar ook hij moet na het bereiken van deze mijlpaal helaas de muzieknoten aan de wilgen hangen. Zijn gezondheid laat het niet meer toe om zich nog langer te laten horen op het koor. De latijnse gezangen zal hij onderhand wel kunt dromen. Het Kyrie, Gloria, het Tantum ergo en wat al niet meer zij. Ontelbare keren God lof toe gezongen. We wensen Johan toe dat hij prachtige herinneringen bewaard aan de afgelopen 50 jaar waarin hij met plezier heeft gezongen.

En dan last but not least, Bennie Meulman.

Ook hij is een halve eeuw lid van het herenkoor. Jarenlang met Gerard Bloo als dirigent en nu al weer een hele tijd met dirigent Miranda Temmink.

Het herenkoor is blij met zijn inbreng. Ook hij kent alle gezangen als je broekzak en is een hele vaste stabiele factor bij de tenoren.

Bennie maakte onlangs de opmerking opmerking waar een wil is, is een weg. De weg naar boven naar het koor heeft hij ontelbare keren genomen.

Ook hij is naast het herenkoor een groot liefhebber van zingen bij het shantykoor.

We hopen dat het corona-tij binnenkort gaat keren, dat ze weer mogen uitvaren en het schip van Arnemuiden weer zal klinken.

Bij deze ontvingen alle jubilarissen een oorkonde met bij behoorde versierselen, vergezeld van een pakketje met lekkers om thuis van te genieten.

Wij feliciteren allen van harte en wensen hen nog mooie muzikale jaren toe.

Copyright © 2016. Willibrordus Vilsteren